Ο «άνθρωπος-θηρευτής» είναι συστατικό στοιχείο της προανθρωπινης εκμεταλλευτικής κοινωνίας

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί απάντηση στο κάλεσμα για δημόσιο διάλογο από την συγγραφέα Αναστασία Βούλγαρη στο άρθρο της με τίτλο «Ο Μίκης μας καλεί σε ένα νέο Κίνημα Ζωής» που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του Θεοδωρακισμού με αφορμή την δημοσίευση της πραματείας «Μονοπάτι προς το μέλλον» του Μίκη Θεοδωράκη. Παρακαλώ μπείτε τον κόπο να διαβάσετε την ενδιαφέρουσα παρέμβαση του Μίκη, όπως και το σχετικό κείμενο της Αναστασίας, προτού καταπιαστείτε με την παρακάτω μου απάντηση:

Ο «άνθρωπος-θηρευτής» ως συστατικό στοιχείο της προανθρωπινης εκμεταλλευτικής κοινωνίας

Πριν ξεκινήσω το σχόλιο μου σχετικά με τη σειρά άρθρων «Μονοπατι στο Μέλλον» του Μίκη Θεοδωράκη και το «Ο Μίκης μας καλεί σε ένα νέο Κίνημα Ζωής» της Αναστασίας Βούλγαρη με αφορμή όσα έγραψε ο Μίκης, θέλω να ευχαριστήσω την Αναστασία για την ευκαιρία που ου δίνει να ασχοληθώ ξανά με το συγγραφικό έργο του αγέραστου πνευματικά Θεοδωράκη.

Είναι προφανής μέσα από τα παραπάνω κείμενα η θέληση του πνευματικού και πολιτικού Μίκη να εκφράσει έντονα την ανησυχία του για τους νέους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ανθρωπότητα. Και κάτι περισσότερο. Ο Μίκης προσπαθεί να προειδοποιήσει την ανθρωπότητα, ωστε να προετοιμάζει την αντίστασή της στον κοινό της εχθρό που απειλεί να την αφανίσει. Οι παρεμβάσεις αυτές αποκτούν ενισχυμένη μάλιστα αξία αν μετρήσει κανείς την αδυναμία της επίσημης(της οργανωμένης Αριστεράς) να κάνει την αντίσταση αυτή σημαία του αγωνα της.

Το αισθητήριο του παλιού(και διαρκή) αγωνιστή δικαιωνεται και αυτό αποδεικνύεται και απ’ο τα παρακάτω δεδομένα:

1. Η κλιμάκωση της ιμπεριαλιστικής επίθεσης της περίοδο Τραμπ του οποίου η εκλογή υποδηλωνει μια τάση ωστε ο πόλεμος δια αντιπροσωπων(μίσθαρνα όργανα, ΜΚΟ, προτεκτοράτα)να δωσει την θέση του σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο.(βλέπε μονοπωλιακά συμφέροντα όπλων και εργολαβικων συμφερόντων υπέρ Τράμπ έναντι Open Society κα. υπέρ Κλίντον)

2. Η ίδια η «αντιπαγκοσμιοποιητική» τάχα «εθνική»(ε όρους κεφαλαίου) ατζέντα Τράμπ με στόχο την ενίσχυση της βιομηχανίας σε αμερικάνικο έδαφος .

3. Η όξυνση της ιμπεριαλιστικής επίθεσης στην Λατινική Αμερική(Κούβα Βενεζουέλα) και την Κορέα δείχνουν πως άλλον υπάρχουν δυνάμεις με ισχυρά ερείσματα στην αμερικανική κυβέρνηση, οι οποίες επιδιωκουν θερμοπολεμική σύγκρουση. Η κυβέρνηση Τράμπ έχει μάλιστα χαρακτηριστεί ως «πολεμικό συμβούλιο» λόγω της σε μεγάλο βαθμό στελέχωσης της από ανθρώπους του βαθέως αμερικανικού στρατιωτικού καθεστώτος.

4. Στα παραπάνω να συνυπολογίσουμε την παγκόσμια δομική καπιταλιστική κρίση λόγω της τεράστιας υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, η οποία μόνο με την καταστροφή μεγάλων τμημάτων του μπορεί να επιβιώσει.

Ως βασική αιτία της παραπάνω κρίσης, ο Μικης Θεοδωράκης καταγγέλλει τον άνθρωπο-θηρευτή. Στην «μεταμαρξιστικη», όπως την χαρακτηρίζει η Αναστασία, ανάλυση του ο Μικης ενώ «δεν παραβλέπει την αντίθεση κεφαλαιου – εργασίας, πιστεύει ότι πανν από αυτή υπάρχει μια άλλη περισσότερο ισχυρή και κυριαρχικη», η αντίθεση ανθρώπου-θηρευτη και ανθρώπου-θύματος. Και όμως η διαπίστωση αυτή του Μίκη είναι 100% μαρξιστική!!

Διαβάζοντας τον Μαρξ μακριά από τα οικονονιστικα γυαλιά, διαπιστώνουμε πως ο ίδιος απέχει πολύ από το στείρο αντικαπιταλισμο. Ναι, ο Μαρξ δεν είναι απλά και μόνο αντικαπιταλιστης. Το σύνολο της επιστημης που πήρε το όνομά του δεν έχει να κάνει απλώς με τον πόλεμο κατά του καπιταλισμού, αλλά με τον πόλεμο που στόχο έχει μια απελευθερωμενη από την σκλαβιά της υπεραξίας ανθρωπότητα. Αυτό που ο ίδιος ονομάζει ως το πέρασμα στην πραγματική ιστορία του ανθρώπου. Ο καπιταλισμός, για τον Μαρξ, δεν είναι παρά το τελευταίο σύστημα της ανθρώπινης προϊστορίας. Μιας προϊστορίας που βάση έχει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που γέννα την βία, την πόλεμο, την πείνα κα. Μαζί του τα παραπάνω θα τελειώσουν μαζί με την κλοπή της υπεραξίας του εργαζόμενου λαού.

Δεν πρέπει κανείς να αμφιβάλει πως τα δεινά αυτά, μαζί και ο πόλεμος για τον οποίο προειδοποιεί ο Μικης, δεν έχουν αιτία καμία σύγχρονη ωραία Ελένη και φυσικά όχι την σωτηρία της ανθρωπότητας από τον «παρανοϊκό δικτάτορα» Κιμ(κατά το ΝΑΤΟ) ή τον «αυταρχικό σχεδόν δικτατορα» (πάλι κατα τις ΝΑΤΟ) Μαδούρο. Ο πόλεμος γινόταν, γίνεται και θα γίνεται για την επέκταση των αγορών τους, την εκμετάλλευση του πλούτου (ανθρώπινου και φυσικου) σε νέες εκτάσεις, την συσσώρευση υπερκερδων των βιομηχανιών θανάτου και τελικά την επιβίωση του ίδιου του συστήματος. Μόνο με την οριστική ήττα του τελευταίου συστήματος εκμετάλλευσης, που σήμερα έχει την μορφή του διακρατικομονοπωλιακου καπιταλισμού (της ιμπεριαλιστικης παγκοσμιοποιησης), ο νέος Διαφωτισμος για τον οποίο κάνει λόγο ο Μίκης μπορει να πραγματοποιηθεί. Όχι σαν «επιστροφή» στις επαναστατικες για την εποχή τους ιδέες της ανερχόμενης αστικης τάξης, αλλά ως συνολική κατάκτηση της απελευθερωμενης ανθρωπότητας μέσω της ολόπλευρης ανάπτυξης της προσωπικότητας του καθενός στην υπηρεσία της επαναστατημενης κοινωνίας. Στο σημείο αυτό εκφράζω και την διαφωνία μου στο σημείο που λέει πως όλα τα μοντέλα κοινωνίας απέτυχαν στην πράξη. Η πρώτη έφοδος στον ουρανό του υπαρκτου σοσιαλισμού δεν «απέτυχε» αλλά ηττήθηκε ως αποτέλεσμα των πρωιμων(παιδικών ας πούμε) λαθών της. Ηττήθηκε όπως ηττήθηκαν όλες οι αστικές επαναστασεις πριν την νίκη της μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης. Ηττήθηκε όπως ηττήθηκαν ακόμα πιο πριν όλες οι εξεγέρσεις σκλαβων πριν το τελικό πέρασμα από την δουλοκτησια στην φεουδαρχια. Η ήττα μάλιστα αυτή άφησε πίσω της ως παρακαταθήκη όλες εκείνες τις κατακτήσεις που σήμερα ο χωρίς αντίπαλο καπιταλισμός ποδοπαταει. Ανάγκασε τον ιμπεριαλισμο να δείξει το πιο αισχρό του πρόσωπο με το όνομα του φασισμού και μετά τον τσάκισε.

Καταλήγω λέγοντας πως έχει απόλυτο δίκιο η Αναστασία όταν λέει πως ο Μικης καλεί σε ένα Κίνημα για Ζωή του οποίου την ανάγκη τονίζει. Το κίνημα για την ζωή και την προκοπή του λαού μας και ολων των λαών που πατούν σε αυτή τη γη δεν γίνεται να μην περάσει όμως από τον θάνατο του συστήματος εκμετάλλευσης, τον διαρκή πόλεμο μαζί του και την αλληλεγγύη μας σε κάθε λαό που που επιχειρεί να βάλει χέρι. Και φυσικά χωρίς ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους κατά συρροήν δολοφόνους από τη μια και όσους από την άλλη οδηγήθηκαν να έχουν ένα «κουμπί» ως ύστατη άμυνα για τον λαό τους.

Παπαδομανωλάκης Παναγιώτης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *